گزارش روز چهارم جشنواره

✍?به قلم امین پاک پرور

همانند روز سوم جشنواره, امروز نیز فیلم های کوتاه برگزیده هیئت انتخاب در ۵ سانس اکران شدند. در این میان با برخی تماشاگران و فیلمسازها درباره فیلم های اکران شده به صحبت نشستم و درباره برخی از آن ها نظرات متفاوتی شنیدم. برای مثال, برغم نظرات مثبتی که پیش از این درباره “خرده جنایات”شنیده بودم, انتقادهایی نسبت به همین فیلم دریافت کردم, که به نوع روایتِ اثر خرده می گرفتند. همچنین برغم تمجیدهایی که پیش از این درباره فیلم “پیژامه راه راه پدر” به گوشم می رسید, در روزهای بعد دیگرانی گلایه می کردند که این فیلم با پایان بندی ساده انگارانه ای به اتمام رسیده است. و فیلم “۳۸:۰۱” نیز با وجود اینکه با استقبال برخی از تماشاگران روبرو بود, بعدا نظرات برخی دیگر از مخاطبان را دریافتم که از طولانی بودن و ریتم کند آن انتقاد می کردند. به هر ترتیب نقدها بسیارند و نظرات متضاد… باید دید که در ادامه جشنواره حرف و حدیث ها چگونه خواهند بود.

سانس اول و دوم:

نماش فیلم ها در روز چهارم با “جایی برای آرامش” آغاز شد. در این دور از اکران ها, بیشتر آثار برای بار دوم به نمایش در آمدند. اما با توجه به اینکه تا آن لحظه بسیاری از مخاطبان فیلم های مورد نظرشان را تماشا کرده بودند, سالن فارابی خلوت تر شده بود. اما واکنش ها مگر درباره معدودی از فیلم ها با واکنش های اولیه مشابه بود. در این میان, فیلم “علی کلاغ, مسافر کرکوک” نسبت به اکران قبلی با نظرات نسبتا متفاوتی روبرو شد. گفته می شود که این بار نسخه اصلاح شده فیلم به نمایش درآمده و به همین خاطر, نقدهای مثبت تری دریافت کرده است.
اما فیلم “چند درصد” از جمله آثاری بود که زیر بار عظیمی از انتقادها به یک پدیده تبدیل شد و پرداخت نپخته آن مورد هجوم طعن ها قرار گرفت. فیلم تجربی”جاده کاغذی” نیز به اکران درآمد و باید تا اختتامیه صبور بود و دید در میان جوایز چه سرنوشتی برای خود می سازد. فیلم های “درمیان”, “وضعیت” و “خالی” نیز برغم عدم حضور در بخش مسابقه اصلی, کمابیش با استقبال تعدادی از تماشاگران روبرو شدند و “تراس” برغم توانایی در جذب مخاطب در دقایقی از فیلم و تدوینِ جالب توجه در قسمت هایی از آن, نتوانست به عنوان اثری ایده آل در ذهن ها بماند.
فیلم “who did I raise” نیز که اثری است درباره اعتیاد و طبعات آن در زندگی یک پسر آفریقایی, به دلیل سلیقه متفاوت مخاطبان ایرانی و اکران شدن در یک سانس کم جمعیت, کمتر مورد توجه قرار گرفت و نسبت به آثار دیگر بخش بین الملل, جایگاهی برای خود دست و پا نکرد.

سانس سوم و چهارم:

از “story of emigration” که بگذریم, فیلمنامه “لب مرز” به نویسندگی امیلی احمدآخوندی بیشتر از خود فیلم با استقبال روبرو شد. و فیلم نسبتا خوبِ “بدو پسر بدو” در کنار دیگر انیمیشن های کمنظیر جشنواره امسال, این بخش را به سرحد ایده آلهای یک جشنواره بین المللی رساند.
اما اثر سال اولی “آن روز که آسمان را نامی نبود” شاید از معدود اثاری باشد که واکنش هایی مطلقا منفی دریافت کرد. نظرات تماشاگران حاکی از بازیگردانی بد و ناپختگی داستان بود و در طول این فیلم ۳۰ دقیقه ای, بارها صدای خنده های تماشاگران به پرداخت بد این اثر به گوش می رسید. “آیینه” نیز به اکران درآمد, لیکن نظرات تماشاگران حاکی از این بود که شانس کمتری برای رقابت با دیگر آثار تجربی امسال, مثل “جنون” و “امتداد” دارد. استقبال از “درگذشته” اما در حدودی نبود که در میان دیگر آثار خوبِ بخش داستانی به چشم بیاید. گفتنی است پیش از اکران “the house in the envelope” که از برلین مهمان جشنواره شده, انتظار می رفت که این اثر در جذب تماشاگران موفق تر از این باشد, اما موقعیت ویژه ای در این زمینه بدست نیاورد.
در میان فیلم های سانس پنجم نیز, فیلم “داگبین” همانند اکران قبلی اش ستایش های بسیاری برانگیخت. و فیلم سال اولی “رو به رو” دوباره به اکران درآمد و توسط برخی مخاطبین به بحث گذاشته شد. “Cora” نیز از جمله فیلم های خارجی جشنواره است که در مرحله دوم اکرانش تمجیدهای بیشتری دریافت کرد و شاید این به خاطر شلوغتر بودن سالن نسبت دفعه پیش باشد.

سانس پنجم:

در آخرین سانس از روز چهارم جشنواره نهال, فیلمهای “بمان” و “وال ها” مورد توجه بیشتری قرار گرفتند. “بمان” که از کارهای بچه های دانشکده سینما و تئاتر است, با واکنش های متفاوتی روبرو بود و به رغم گلایه هایی که به این فیلم میشد, توسط بعضی از تماشاگران مورد تحسین واقع شد. اما “وال ها” برای بار دوم توانست سالن فارابی را پر کند. بعد از اکران این فیلم, رنگ آبی فصاها, قاب بندی های حیرت انگیزش در کنار ساحل و فیلمنامه بحث برانگیز آن به گفت و گوهای تماشاگران شور و حرارت بیشتری می بخشید.

روزی دیگر از روزهای جشنواره چهاردهم گذشته و تنها ۳ روز دیگر به اختتامیه مانده است. حدس و گمان ها بر سر اینکه کدام فیلم ها به دریافت جایزه موفق می شوند فراوانند و هر فیلمسازی امیدوار است تا کار خودش یا دوستانش بتواند در نگاه داورانی که هنوز نامشان مشخص نیست بدرخشد و رای بیشتری بگیرد.

یک نظر بدهید